Tony en André genieten elke dag van het uitzicht in Bataviahaven

‘Dit uitzicht verveelt nooit’

Een vakantiegevoel, terwijl je gewoon thuis bent. Dit hebben Tony Merkelbach en André van Baalen sinds ze in Bataviahaven in Lelystad wonen. Vanuit hun appartement kijken ze uit over het water, de boten, landschapskunstwerk Exposure en de lichtjes langs de kade.

Indonesische houtsnijwerken

‘Als je goed kijkt, zie je in de verte Amsterdam, Volendam, Marken en Hoorn. We kijken vaker naar buiten dan naar de televisie,’ zegt André. De twee lachen. Binnen oogt hun appartement ruim en modern, met Indonesische houtsnijwerken en kleurrijke schilderijen aan de wand. ‘Voordat ik in de jeugdzorg werkte, volgde ik onder andere de kunstacademie,’ vertelt kunstliefhebber André.

Gelijkvloers wonen

André woonde jarenlang in Hollandse Hout, in een mooi huis met een enorme tuin. Eén probleem: hij houdt niet van tuinieren. Toen Tony in zijn leven kwam, ontstond de wens om samen iets nieuws te zoeken. Iets dat echt van hen samen zou worden en gelijkvloers, zonder trap en zonder de zorg voor een grote tuin.

Het appartement in Bataviahaven bleek precies wat ze zochten. Een royale woonkamer, vier slaapkamers, twee badkamers. En dat alles op één verdieping. ‘In de zomer zitten we op het balkon. In de winter draaien we de stoelen zo dat we lekker naar buiten kunnen kijken. Dan pas zie je hoeveel boten er eigenlijk over het Markermeer varen,’ zegt Tony.

Lampjes en leven

‘Mensen vragen weleens of je ’s avonds niet in een zwart gat kijkt,’ vertelt André. ‘Nou, echt niet. Er zijn altijd lampjes en er is veel vaarbeweging. Het leeft juist.’ Tony vult aan: ‘En als we met vrienden of kleinkinderen ergens willen eten, dan lopen we gewoon naar beneden, en daarna rollen we zo weer naar huis.’

Dit is mijn thuis

André kwam in de jaren tachtig naar Lelystad, via Schoonhoven, Rotterdam, Kampen en Enschede. ‘De eerste keer dat we in Flevoland waren, was het grijs, nat en somber. We dachten: hier is geen bal aan.’ Toch bleef hij. Via sport en de kerk, bouwden hij en zijn toenmalige partner langzaam een fijne kring van bekenden op. ‘Lelystad is gemoedelijk. Je kent al snel mensen.’

Jakarta

Tony is geboren in Jakarta en woonde en werkte onder meer in Den Haag, Breda, Leiderdorp, Den Helder en Zaandam. Toch bleef Lelystad steeds zijn vaste basis. ‘Je kunt overal werken, maar je thuis is het belangrijkst. Voor mij is dat hier.’ Veel Lelystedelingen kennen hem. Tony is nog steeds actief in de stad, onder andere als toezichthouder en voorzitter bij de Stichting Herdenken, Verzoen en Vrijheid Lelystad, de katholieke kerk en voorzitter bij Bureau Gelijke Behandeling Flevoland.

Centraal en toch dorps

Wat Tony en André nog steeds verrast, is hoe centraal Lelystad ligt. ‘We rijden zo naar Utrecht, Haarlem of Amsterdam. Met de trein sta je in no time in Zwolle,’ vertelt Tony. ‘En dan via Zwolle door naar Berlijn.’ Ondanks de bijna negentigduizend inwoners voelt Lelystad soms als een dorp. ‘Dat vind ik juist het leuke,’ zegt André.

Ook Missy, de zwarte labrador, heeft haar plek gevonden. ‘We wandelen iedere ochtend een stuk langs het water. Dat is een heerlijk begin van de dag’, besluiten ze.